Tegen de tijd dat je je vijftiger jaren bereikt, hebben de meeste vrouwen niet veel meer toe te voegen aan hun leven. Wat ze meestal nodig hebben, is ruimte. Mentale ruimte, emotionele ruimte en wat ademruimte in de manier waarop ze door hun dagen bewegen.
Je welzijn kantelen in deze levensfase gaat zelden over iets nieuws leren. Veel vaker gaat het over beslissen wat je niet langer wilt meedragen.
Een van de eerste dingen die zich stilletjes aandient om losgelaten te worden, is perfectionisme. Niet het opvallende soort, maar de constante druk om dingen “goed” te doen voordat ze tellen. Dat loslaten leidt niet tot chaos. Het leidt meestal tot opluchting. Dingen worden eenvoudiger. Keuzes worden lichter. Je besteedt minder tijd aan onderhandelen met jezelf en meer tijd aan daadwerkelijk leven.
Nauw daarmee verbonden is controle. Controle heeft je ooit geholpen om alles bij elkaar te houden. Na verloop van tijd kan ze echter vermoeiend worden. Wanneer je je grip wat loslaat, valt het leven niet uit elkaar. Het wordt flexibeler. Er komt meer ruimte voor humor, voor spontaniteit en voor de onverwachte momenten die dagen plezierig maken.
Een andere grote energieverbruiker is oververantwoordelijkheid. Veel vrouwen dragen al jaren meer dan hun deel, emotioneel en praktisch. Dat loslaten betekent niet dat je minder geeft om anderen. Het betekent dat je niet alles meer absorbeert. Wat je ervoor terugkrijgt, is energie. Meer geduld. Meer aanwezigheid. Meer keuze in hoe je je tijd besteedt.
Ook relaties komen hier in beeld. Sommige verbindingen, zelfs langdurige, creëren stilletjes stress. Ze vragen om uitleg, verantwoording of voortdurende aanpassing. Loslaten betekent niet altijd dat je relaties beëindigt. Soms betekent het dat je minder bezig bent met hoe je overkomt. Je staat jezelf toe minder beschikbaar te zijn, minder meegaand, minder gericht op het bewaren van de vrede ten koste van jezelf. De beloning is rust.
En dan zijn er de meningen van anderen. Over hoe je eruitziet. Wat je eet. Hoe je leeft. Op een bepaald moment ontstaat er een heel gezonde houding. Een zachte maar duidelijke “nee dank je” tegen beoordeeld worden. Niet dramatisch, maar van binnenuit. Je stopt ermee je gevoel van eigenwaarde uit te besteden.
Al dit loslaten creëert ruimte voor genieten. Echt genieten. Het soort dat opduikt in kleine, onverwachte momenten. Voor mij is zo’n moment een kledingwinkel binnenlopen, zonder nadenken een maat S pakken en merken dat het past. Niet vanwege de maat op zich, maar omdat er op dat moment geen strijd is. Geen zelfkritiek. Geen verhaal. Alleen gemak. Een stille, comfortabele aanwezigheid in mijn eigen lichaam.
Dat is wat loslaten oplevert. Het leven voelt lichter. Beslissingen voelen helderder. Er is minder opnieuw beginnen en meer continuïteit. Je beweegt door je dagen met wat meer vertrouwen en veel minder ruis.
Deze manier van kijken naar welzijn vormt de kern van wat ik DEBs WAY noem. Niet jezelf repareren, maar opruimen wat niet langer bij je hoort, zodat wat wel past zichtbaar kan worden.
In deze levensfase brengen een beetje meer vrijheid en een beetje minder moeite je verrassend ver. En soms begint de krachtigste verschuiving met een eenvoudige, onbevangen beslissing om te stoppen met dragen wat nooit echt van jou was.
