Ik raakte geïnspireerd door de BBVA-lezing van Mariano Sigman, waarin hij beschrijft hoe een jeugdervaring hem 40 jaar lang heeft belemmerd. Voor hem was het een veldloop die hem deed geloven dat hij geen enkele sport aankon. Voor mij was het op vergelijkbare manier een zwemwedstrijd toen ik 10 jaar oud was — ik was zo zenuwachtig dat ik uiteindelijk niet in het water sprong, met de goedkeuring van mijn familie, die stond te kijken. Ik heb me jarenlang afgevraagd of mijn leven er heel anders uit had gezien als ik gedwongen was geweest te springen en mijn best te doen. We zullen het nooit weten.
Gelukkig zijn en gezond zijn is niet hetzelfde
Onlangs vertelde een vrouw me dat ze heeft geaccepteerd te leven als een ‘gordita feliz’ — een vriendelijke manier om te zeggen: een gelukkige dikke vrouw. Het kan discriminerend klinken als je dat over iemand anders zegt, uiteraard, maar als je het over jezelf zegt…. Mijn reactie was direct, omdat ik deze persoon oprecht waardeer en het pijn deed haar zichzelf te zien kwetsen: je kunt gelukkig zijn zonder dik te zijn, zei ik. Ja, ik weet het, mijn empathie schoot tekort. Wat ik bedoelde, vriendelijker gezegd: gelukkig zijn en gezond zijn is niet hetzelfde. Ook Mariano zei het veel beter dan ik: de woorden die we onszelf vertellen zijn bepalend voor wat we kunnen bereiken. Als we onszelf vertellen dat we gelukkig en dik zijn, of dik en gelukkig, dan maakt dat uit — het is een definitie die ons ervan weerhoudt onze eigen dromen na te jagen. We zullen niet verliezen, en zeker niet winnen, als we niet meedoen.
Als eten deel uitmaakt van wie je bent
Velen van ons groeien op in gezinnen waar eten echt onderdeel is van de identiteit: om te vieren, eten we. Om te rouwen, eten we. Om te groeien, eten we. Om te rusten, eten we. Geen wonder dat we als volwassenen eten blijven ‘gebruiken’ als een veilige haven. We kunnen er altijd op terugvallen, ook al doet het ons op een gegeven moment pijn, ook al maakt het ons letterlijk ziek. We hebben geen trouwere vriend dan de gerechten die ons zo veel hebben gegeven, al die jaren lang. Een recept dat drie generaties lang wordt doorgegeven voedt je niet alleen — het vertelt je bij wie je hoort. Nee zeggen tegen een tweede portie aan de tafel van je moeder kan voelen als nee zeggen tegen haar.
Loslaten zonder jezelf te verliezen
Dit gold zeker voor mijn gezin, en het kostte een moeilijke, pijnlijke weg van acceptatie om te kunnen zeggen: eten moet eten zijn, en niet het hele systeem waarop ik steun. Het is niet eenvoudig, maar het is zo de moeite waard. Aan de ene kant weet ik ook dat ‘we zijn wat we eten,’ maar er is een verschil tussen die zin en een zin als ‘ook onze gedachten en gevoelens zijn wat we eten.’ Wat gebeurt er dan als iemand beseft dat ze, lichamelijk, is wat ze eet, en gezond en zelfstandig wil zijn als ze ouder wordt… maar haar relatie met eten zo verweven is dat ze niet kan voorstellen hoe ze daarvandaan kan komen? Dat kan in het begin destabiliserend aanvoelen. Alsof je een nieuwe taal met eten leert — en dat vraagt echt werk. Tot je op een dag gewoon anders eet, en je je goed voelt, in vrede met jezelf. Je beweegt moeiteloos; jij beheert je lichaam, in plaats van dat het jou beheert. Voor mij betekende dat skiën leren op mijn 52e, op een leeftijd waarop veel mensen er juist mee stoppen. Ik ben er dol op, het is eng, maar ik voel me zo levend en gelukkig als ik die bergen afga — zolang ik mezelf dit maar blijf vertellen, moet het wel kloppen!
Waar DEBs WAY voor staat
Bij DEBs WAY help ik cliënten aan het begin van hun reis met wat zij zelf aangeven nodig te hebben: directe gesprekken over wat eten voor hen betekent en wat hun lichaam werkelijk nodig heeft, praktische strategieën om te eten op een manier die haar lichaam dient — niet haar verleden — en de mogelijkheid deel uit te maken van een gemeenschap van andere vrouwen die ook leren anders te eten zonder te verliezen wie ze zijn. Het mooiste voor mij is hen geluk te zien vinden in het goed voelen, in actieve momenten — alleen of met anderen, met of zonder eten en drinken. Welke woorden vertel jij jezelf over eten en over je lichaam? Zijn ze waar? Wat zou er veranderen als je jezelf andere woorden begon te vertellen?
